Monday, April 8, 2013

ခေရပန္းႏွင့္ ပိုးဟပ္




ပိုးဟပ္ျဖဴ ငယ္ငယ္တုန္းက ခေရပင္ႀကီးေတြကို သိပ္ခ်စ္တယ္။ အဲကေနတစ္ဆင့္ ခေရပန္းေတြကို သိပ္ျမတ္ႏိုးခဲ့တယ္။ ခေရပန္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကိုမသိေပမယ့္ ခေရဆိုတာကို ဘာမွန္းမသိတဲ့ကေလး ဘ၀ကတည္းက ခင္မင္မိတယ္။ မနက္ေလးနာရီထိုးပီဆို ရြာဦးက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ သူငယ္ခ်င္း တစ္သိုက္နဲ႔အတူ ကန္ေဘာင္ေပါမွာေပါက္ေနတဲ့ အရြယ္အလတ္ရင့္ေနပီျဖစ္တဲ့ ခေရပင္တက္ၾကတာေပါ့။ လြယ္အိတ္စလြယ္သိုင္းပီ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲ မနက္ခင္အာရံုတက္ သာတဲ့လေရာင္ေအာက္မွာ အေၾကာက္အရြံ႕ ကင္းမဲစြာ သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးႀကီး မိုက္ခဲ့ဖူးတယ္။ အပင္ေပါေရာက္ေတာ့ ေ၀လီေ၀လင္းျဖစ္ပီေလ ခေရပန္းျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးေလးေတြကို က်င့္သားရေနပီျဖစ္တဲ့ မ်က္စီက သိပ္မရွာရဘူး။
မလွမ္းမကန္းကို မမွီတမွီေလးနဲ႕ ကိုင္းဖ်ားေလးကို ကိုယ္ေဖာ့နင္း ကိုင္းထိပ္က အရြက္ကေလးကိုဆက္ခနဲ ဆြဲ အိုဘာေျပာေကာင္းမလည္း လက္ထဲပါလာပီ ခေရပန္းတစ္ခိုင္ ပိုးဟပ္ျဖဴတို႔ေတာ့ပြတာပဲ။ ခူးပီးလြယ္အိတ္ထဲကိုထည့္။ အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ေပါ့ အျပစ္ကင္းလိုက္တဲ့ကေလးဘ၀။ တမ္းတမိရင္ စိတ္ထဲကေပ်ာ္ေနမိတယ္။ ခေရပင္က ေျခာက္ပင္ ကိုယ္တက္ခ်င္တဲ့အပင္တက္လို႔မျဖစ္ဘူး အလွည့္က်နဲပ အပင္ကို မဲခြဲရေသးတယ္။ ကံမေကာင္းလို႔ကေတာ့ ကိုယ္တက္တဲ့အပင္က အရြက္မ်ား လို႔ ႏွင္းေငြ႔ေတြမရိုက္ရင္ ခေရက ဖူးေနတာပဲရွိေသးတယ္။ မပြင့္ေသးဘူး ။ သူကႏွင္းေငြ႕ေလး အနံအသက္ရမွ လန္းတာကို။ အဲမနက္ ငါးနာရီကေန ေျခာက္နာရီထိုးပီေပါ့ အံုးေမာင္ေခါက္ပီ။ ေက်ာင္းတိုင္ဆရာေတာ္ ထံုစံအတိုင္းေက်ာင္းပါတ္ပီး ေမတၱာပို႔ ေအာင္မေလး ခေရပင္နားကို ေရာက္လာပါပီ။ ပိုးဟပ္တို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္ အသက္မရႈရဲဘူး။ နည္းနည္းလႈပ္တာနဲ႔ ေလးခြစာမိပီေလ။ ေက်ာင္းတိုင္ဆရာေတာ္က ခေရးပန္းတကယ္သေဘာက်သကိုး။ ခူးမွာကို မၾကိဳက္။ ဒါေၾကာင့္ မိုးမလင္ခင္ လႈပ္ရွားရတာေလ။ အဲအခ်ိန္မွာ အလိုက္မသိတဲ့ ခါခ်ဥ္မ်ား ႏိုးလာပါက ေသပီပဲ။ ေန႔လယ္ႏွစ္နာရီေလာက္ဆို ေက်ာင္းတိုင္ဆရာေတာ္ က်ိန္းပီေပါ့။ ဘယ္ရမလည္း အလစ္ေခ်ာင္းခါခ်ဥ္ေတြကို လာထား။ အံုလိုက္ကိုမီးရိႈ႕ပစ္တာ။ ဒီေလာက္  ဒြတ္ခေပးရမလားလို႔။

ဆရာေတာ္ကေတာ့ ေမတၱာသာပါးစပ္ကပို႔တာ လက္ကေလးခြကမခ်ဘူး။ ေခြေတြအူးရင္ ေလးခြနဲ႔ပစ္။ အပင္လႈပ္ပီးဆိုတာနဲ႔ လႈပ္ေနတဲ့အပင္ေဆာ္ပီသာမွတ္။ သူ႔ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းလံုးလည္းစား ပင္ေသာက္ပင္ ေတြခ်ည္းပဲေလ။ စားခ်င္စရာေတြေပါ့။ ခေလးဆိုေတာ့လည္း လစ္တာနဲ႔ ဆရာေတာ္ေက်ာင္းက ဘယ္အပင္ကိုး ဒြတ္ခေပးရမလည္း စဥ္းစားေနၾကတာ။ ခေရပန္းကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္လည္းေမးရင္ အခုထက္ထိကို ဘယ္ပန္းနဲ႔မွမတူပဲ အထြတ္အထိပ္တန္းဖိုးထားတုန္းပဲ။ ပိုးဟပ္တို႔ ငယ္ငယ္က သစ္ပင္တက္ ကၽြမ္းတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမ်ားသစ္ပင္ကို တစ္ပင္နဲ႔တစ္ပင္ကူးတာ ေမ်ာက္လႊဲေက်ာ္မ်ား ေအာင္ေမ့ရတယ္။ ခုေတာ့ သစ္ပင္မေျပာနဲ႔ သစ္ငုတ္တိုေပါေတာင္မတက္ တက္ေပါင္။ မိန္းခေလးဆိုေပမယ့္ ေယာက္က်ားေလးေတြနဲ႔အတူ တက္ၾကတာ။ သူတို႔လည္းပန္းခူးတာပဲ။ ဘာရယ္မဟုတ္ ခေရပန္းကေလးမ်ား ခူးပီးရင္။ အပြင့္ခ်င္းျပိဳင္ၾကေသးတယ္။ နင္ကဘယ္ႏွပြင့္လည္း ငါက ဘယ္ႏွပြင့္လည္း။ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ရယ္စရာ။ တစ္ခါတစ္ေလ ေခြးလိုက္လို႔ေျပးရေသးတယ္။ တအားေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ဖိနပ္ေပ်ာက္လို႔ အိမ္က်ရင္ အရိုက္ခံရေသးတယ္။

သူငယ္ခ်င္းတို႔မွာေကာ ငယ္ငယ္က အမွတ္တရရွိခဲ့ဖူးမွာေပါ့။

No comments:

Post a Comment